Soms heb je van die parfums waarvan je binnen tien seconden snapt waarom ze zo populair zijn. Giorgio Armani My Way is er precies zo eentje. Dit is geen geur die je eerst drie keer moet dragen om hem te begrijpen. Geen parfum dat expres moeilijk doet. Geen geur waarbij je denkt: interessant, maar wil ik hier echt naar ruiken? Nee, My Way is meteen vriendelijk, mooi, vrouwelijk en toegankelijk.
En laat ik eerlijk zijn: daar is helemaal niks mis mee.
Ik snap heel goed waarom deze geur door zo veel vrouwen wordt gekozen als dagelijkse favoriet. Hij ruikt verzorgd, zacht luxe en modern zonder koud te worden. Het is zo’n parfum dat je met gemak naar werk draagt, maar ook prima op een lunch, een etentje of een date kunt sprayen. Hij voelt chic genoeg om wat speciaals te hebben, maar blijft veilig genoeg om nooit echt lastig te worden.
Armani positioneert My Way als een bloemige houtige geur met bergamot en oranjebloesem in de opening, tuberoos en jasmijn in het hart en cederhout, vanille en witte musks in de basis. Ook bronnen als Fragrantica noemen deze opbouw en vermelden dat de geur in 2020 werd gelanceerd, gecreëerd door Carlos Benaïm en Bruno Jovanovic.
Wat je in de praktijk krijgt, is een geur die heel duidelijk leunt op witte bloemen. Dus verwacht geen frisse citrusbom en ook geen donkere, zware vanillegeur. Dit zit precies in het midden. Fris aan het begin, romig bloemig in het hart en daarna zacht en licht warm in de basis. Dat maakt hem voor heel veel mensen aantrekkelijk.
De opening is schoon, helder en direct vrouwelijk. De bergamot geeft iets sprankelends, maar eerlijk gezegd is dat niet het deel waar deze geur om draait. De citrus is er vooral om het geheel wat lucht en glans te geven. Vrij snel komt die oranjebloesem naar voren en vanaf dat moment snap je echt wat voor parfum dit wil zijn.
My Way draait voor mij vooral om een zachte, ronde bloemenwolk. De tuberoos geeft hem body en romigheid, terwijl de jasmijn zorgt voor een elegante, bijna glanzende zachtheid. Gelukkig wordt het nergens ouderwets of poederig op een stoffige manier. Het blijft modern. Een beetje glad ook. Alsof alle scherpe randjes bewust zijn weggehaald zodat hij zo breed mogelijk in de smaak valt. Die officiële witte bloemenmix van tuberoos en jasmijn wordt ook zo beschreven door Armani zelf.
Dat is meteen de kracht van My Way, maar ook de beperking.
Want ja, hij ruikt mooi. Zeker. Maar hij verrast niet echt. Hij ontwikkelt zich prettig, maar blijft wel binnen veilige lijnen. Je krijgt geen onverwachte twist, geen gek randje, geen moment waarop je denkt: oeh, nu wordt hij spannend. Alles voelt heel gecontroleerd. Heel netjes. Heel polished.
In de basis komt de vanille erbij, samen met witte musk en cederhout. Daardoor wordt hij zachter, romiger en iets warmer. Niet gourmand, niet dessertachtig, niet plakkerig. Meer een comfortabele luxe. Zo’n basis die ervoor zorgt dat de geur aangenaam op huid blijft liggen en niet wegzakt in iets saais of zuurs. Armani noemt ook zelf cederhout, vanille en witte musks als fundament van de geur.
Als ik hem in één zin moet samenvatten, dan zou ik zeggen: My Way ruikt als een nette, vrouwelijke designergeur met witte bloemen, een zachte vanillebasis en heel veel publieksliefde.
Ik vind dit echt een parfum voor vrouwen die houden van verzorgd, bloemig en toegankelijk. Dus niet voor iemand die alleen maar frisse citrusgeuren draagt, maar ook niet per se voor iemand die zoekt naar donkere niche parfums met leer, rook of rare houtnoten. My Way zit veel meer in het veilige midden waar designerparfums vaak op mikken.
Hij past goed bij iemand die gewoon lekker wil ruiken zonder al te veel gedoe. Iemand die een geur zoekt die complimenten oplevert, niet snel stoort en makkelijk in het dagelijks leven past. Ik snap ook goed waarom dit een populaire blind buy is. De kans dat iemand hem echt vies vindt, is vrij klein. Daarvoor is hij te soepel opgebouwd.
Wel zou ik zeggen: als je al een kast vol populaire bloemige damesgeuren hebt, dan is de kans groot dat My Way niet voelt als iets totaal nieuws. Hij zit namelijk wel in een herkenbare hoek van moderne vrouwelijke designerparfums. Mooi gedaan, ja. Maar niet baanbrekend.
In dat opzicht doet hij me een beetje denken aan het verschil dat we op Parfum Kompas ook vaker zien tussen een hele sterke publieksfavoriet en een geur met meer eigen karakter. Bij YSL Libre Eau de Parfum krijg je bijvoorbeeld ook een populaire, vrouwelijke designergeur, maar dan met meer pit en een duidelijker signatuur. En als je juist houdt van een zachtere, schonere uitstraling, dan is Juliette Has a Gun Not a Perfume weer een totaal andere richting.
Dit is voor mij echt een allrounder. Vooral overdag vind ik hem sterk, omdat hij verzorgd en vrouwelijk overkomt zonder te zwaar te worden. Werk, lunch, winkelen, een verjaardag, een brunch, een date overdag: allemaal prima. In de avond kan hij ook nog steeds goed mee, al mist hij dan voor mij soms net wat extra spanning of sensualiteit als je echt een wow effect wilt.
Qua seizoen zie ik hem vooral in de lente en het voorjaar schitteren. Die witte bloemen komen dan gewoon heel mooi uit. In de zomer kan hij ook prima, zolang je niet te enthousiast sprayt. In herfst en winter werkt hij nog steeds door de vanille en musk in de basis, maar dan zijn er wel parfums die meer sfeer geven.
Zoek je specifiek iets dat fijn werkt voor een dagelijkse routine, dan sluit deze heel logisch aan bij een onderwerp als beste parfum voor overdag in 2026. My Way past precies in dat plaatje van een geur die netjes, aantrekkelijk en makkelijk draagbaar is.
My Way presteert naar mijn gevoel gewoon goed. Niet absurd sterk, niet “ik ruik hem morgen nog in mijn sjaal op drie meter afstand”, maar wel ruim voldoende voor een designer eau de parfum. De eerste uren is hij duidelijk aanwezig, daarna wordt hij zachter en huidnauwer. Dat past ook wel bij hoe de geur is opgebouwd: niet agressief, maar elegant.
Omdat dit een eau de parfum is, verwachten veel mensen automatisch dat hij altijd veel langer meegaat dan een eau de toilette. In de praktijk ligt dat natuurlijk ook aan je huid, het weer en hoeveel je sprayt. Op Parfum Kompas hebben we daar eerder uitgebreider over geschreven in verschil tussen eau de parfum en eau de toilette: wat kies je wanneer?. Bij My Way merk je in elk geval dat de concentratie hem genoeg body geeft om niet meteen te vervliegen.
Mijn gevoel: prima houdbaarheid voor dagelijks gebruik, prettige projectie in de eerste fase en daarna vooral een zachte, vrouwelijke aura. Dus geen projectiemonster, maar ook zeker niet teleurstellend slap.
Nee. En ik denk dat het beter is om dat gewoon eerlijk te zeggen.
My Way is niet de geur waarmee je parfumliefhebbers compleet omver blaast. Het is niet zo’n parfum waarvan iemand meteen vraagt wat dat in hemelsnaam is, omdat het zó bijzonder ruikt. Daarvoor speelt hij te veilig. Hij is te gepolijst, te toegankelijk en te duidelijk gemaakt om veel mensen te bevallen.
Maar eerlijk? Dat is ook precies waarom hij succesvol is.
Niet iedereen zoekt iets unieks. Soms wil je gewoon een parfum dat je mooi laat ruiken, dat luxe aanvoelt en dat geen moeilijke gebruiksaanwijzing nodig heeft. Dan doet My Way eigenlijk precies wat hij moet doen. En dat doet hij goed.
Voor wie net wat meer spanning zoekt, zou ik hem misschien niet als eerste keuze neerzetten. Dan zou ik eerder verder kijken in geuren met meer contrast, meer diepte of meer eigen smoel. Maar voor iemand die zegt: geef mij gewoon een elegante, vrouwelijke geur waar ik me meteen goed in voel, is dit absoluut een logische kandidaat.
